Kostprijsverlagende subsidie

Onder kostprijsverlagende subsidies verstaan we subsidies aan ondernemingen waarmee het de bedoeling is dat bedrijven met deze subsidie de goederen goedkoper kunnen aanbieden.

Voorbeelden zijn bouwsubsidies, ontwikkelingssubsidie en loonkostensubsidies.

Warren Buffett over dingen moeilijk maken

"There seems to be some perverse human characteristic that likes to make easy things difficult."

Buffett maakt zich nooit zorgen over timing. Omdat hij zijn beleggingen toch voor de lange termijn selecteert komt een paar dagen meer of minder er ook niet echt meer op aan.

Hoewel Buffett de dingen graag simpel maakt, was het programmeren van zijn aanpak een stuk minder simpel. Maar uiteindelijk is het wel gelukt om alle regels in een computerprogramma te stoppen.

Dit programma zal voor heel veel beleggers interessant zijn. Denkt u dat ook u tot deze groep behoort, dan kunt u met garantie een exemplaar bestellen door hier te klikken.

Pennystocks bieden vaak interessante kansen.

Stel u hebt een blue chip gekocht, en die stijgt een kwartje. Hoewel, een eurokwartje wordt moeilijk. Maar we mogen het er over eens zijn dat het nauwelijks te merken is en niet echt bijdraagt aan het gewenste resultaat. Als een pennystock, die we voor een eurootje gekocht hebben echter datzelfde eurokwartje stijgt, dan hebben we plotseling een prachtig rendement van 25% gerealiseerd.

Dat is het mooie van pennystocks. Overigens komen we ze in de literatuur ook wel tegen onder de naam microcaps. De absolute stijging mag dan niet groot zijn, de relatieve stijging is vaak enorm. Komt een pennystock plotseling in het nieuws, dan is het niet onmogelijk dat een korte rally zorgt voor een rendement van enkele honderden procenten.

Beleggen is pennystocks is niet moeilijk, maar zoals bij elke vorm van beleggen draait het ook hier om kansen. Hoe u de beste kansen kiest leest u hier.

Echte beleggers zijn verzot op jaarverslagen.

Bent u wel eens in het gezelschap van "echte beleggers"? Je vind er op beleggingsclubs en beleggingsstudieclubs altijd wel ergens een paar. Echte beleggers doen aan zaken als managementwaardering en praten enthousiast over, over koerswinst verhoudingen, over de earnings/cashflow ratio en dergelijke termen die niemand begrijpt. Laat staan dat men de consequenties ervan overziet. Misschien praat men ook wel over Kostprijsverlagende subsidie.

Ze halen hun informatie uit beleggingsbladen die goed geinformeerd zijn, en vooral jaarverslagen. Jaarverslagen zijn de rode-oortjes lectuur van de fundamentele belegger. Ze vergeten echter wel een paar zaken. Namelijk dat de professionele handel al lang geleden van deze cijfers op de hoogte was.

En dat daarom deze informatie al lang deel in de koersen zit verwerkt. Maar ze vergeten nog iets veel belangrijkers, om maar een toepasselijke uitdrukking te gebruiken, namelijk dat er elders kennelijk even fundamentele beleggers zitten die op basis van dezelfde informatie, op basis van exact dezelfde jaarverslagen tot een ontdekking komen die haaks staat op die van hen. Als een echte fundamentele belegger wil kopen, dan is er altijd een even fundamentele belegger te vinden die wil verkopen.

Dat moet dan wel een hele domme belegger zijn, nietwaar? Ze werken in heel veel gevallen voor een professionele beurspartij. Bedenk altijd wat u voor unieke meerkennis heeft dan de professional en of u die professional daarom wel aan kunt. Jaarverslagen lezen is leuk, en geeft een uitgebreide algemene kennis. Dat is alles.

Opties zijn niet alleen om te speculeren

Van oorsprong waren opties bedoeld om de risico's op beleggingsportefeuilles in te dammen. Het risico van een daling, dat de belegger niet wenste te nemen, werd afgewenteld op derden.

Deze derden ontvingen daarvoor een premie, omdat ze de verzekering voor hun rekening namen. Men sprak dan ook niet van opties maar van premieaffaires. Later werd deze handel steeds verder uitgebouwd en kregen opties steeds meer de naam van speculatief instrument.

Hoewel dit volkomen ten onrechte is, kent iedereen wel iemand die met opties in de problemen is gekomen. Veel hier zijn indianenverhalen, maar de manier waarop mensen opties kopen is zeker voor verbetering vatbaar. Later ontdekte men, dat het feit dat zoveel mensen geld verloren betekende dat er ook veel geld werd verdiend.

Er ontstaat geen geld op de optiebeurs, en het verdampt er ook niet. Wat er in gaat komt eruit, het is een zogenaamde zerosum game. Dat verdienen gebeurt in de praktijk door handelaren met uitgekookte optieconstructies, die het risico beperkt en minimaal begrend houden, en die de mogelijkheid hebben het geld van de arme optiekopers binnen te harken.

Een goed voorbeeld hiervan is de zogenaamde condor constructie. Lees hier hoe u gebruik maakt van deze condor en ook u zult tot de ontdekking komen dat opties heel wat meer mogelijkheden kennen dan speculeren op een koersbeweging die in 50% van de gevallen een andere kant opgaat.